ვალერი გიგინაშვილი 21 წლის ქართველი სტუდენტია. ის ამჟამად ამერიკის შეერთებულ შტატებში იმყოფება, სადაც სასწავლო პროგრამის ფარგლებში გაემგზავრა. ვალერი ინტერვიუს ონლაინ, ამერიკიდან გვაძლევს და ამბობს, რომ საქართველოში დაბრუნების შემთხვევაში მისი სიცოცხლე და უსაფრთხოება საფრთხის ქვეშ დადგება.
ჟურნალისტი: ვალერი, სად იმყოფებით ახლა და რატომ გადაწყვიტეთ მედიასთან საუბარი?
ვალერი გიგინაშვილი:ახლა ამერიკის შეერთებულ შტატებში ვარ. აქ სასწავლო პროგრამით ჩამოვედი. საქართველოში 2025 წლის 7 დეკემბერს გამოვედი. თავიდან ჩემი მიზანი მხოლოდ სწავლა იყო, მაგრამ მოგვიანებით ისეთი მოვლენები განვითარდა, რომ მივხვდი — დუმილი აღარ შემეძლო.
მედიასთან საუბარი იმიტომ გადავწყვიტე, რომ ჩემი მეგობრის, ლიზას, ამბავი არ დარჩენილიყო ჩუმად. მე ვიცოდი ის გარემოებები, რაც მის გარდაცვალებამდე ხდებოდა. ვიცოდი, რომ მას ოჯახში მძიმე მდგომარეობა ჰქონდა, მასზე ზეწოლა იყო და მისი პირადი ცხოვრება მისთვის საფრთხედ იქცა.
ჟურნალისტი: ვინ იყო ლიზა თქვენთვის?
ვალერი:ლიზა ჩემი ბავშვობის მეგობარი იყო. ჩვენ ერთად გავიზარდეთ თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ კონდოლში. ძალიან ახლობელი ადამიანი იყო ჩემთვის. ვიცოდი, რომ ოჯახში მკაცრ და ძალადობრივ გარემოში ცხოვრობდა. განსაკუთრებით ეშინოდა მამისა და ძმის.
ერთ დღეს, 2025 წლის მაისში, თბილისში შევხვდით. მან მითხრა თავისი პირადი საიდუმლო — რომ ლეზბოსელი იყო. ძალიან ეშინოდა, რადგან იცოდა, რომ ოჯახი ამას ვერ მიიღებდა. მითხრა, რომ თუ სიმართლეს გაიგებდნენ, მძიმე შედეგი მოჰყვებოდა.
ჟურნალისტი: თქვენ როგორ შეხვდით მის აღიარებას?
ვალერი:მე მას, როგორც მეგობარს, გვერდით დავუდექი. არ მიმაჩნდა, რომ ადამიანი თავისი იდენტობის გამო უნდა დაისაჯოს ან დამცირდეს. ლიზა უბრალოდ ცდილობდა, ეცხოვრა ისე, როგორც გრძნობდა. მე ვიცოდი მისი და ნინოს ურთიერთობის შესახებ და მათ ადამიანურად ვუჭერდი მხარს.
სწორედ ეს გახდა შემდეგ ჩემ წინააღმდეგ ბრალდების მიზეზი. ლიზას ოჯახისთვის მიუღებელი იყო, რომ მე სიმართლე ვიცოდი და მათ არ ვუთხარი.
ჟურნალისტი: რა მოხდა შემდეგ?
ვალერი:ჩემი ამერიკაში წამოსვლის შემდეგ, 2026 წლის იანვარში, ლიზას ძმა მის ბინაში მივიდა და ტელეფონში პირადი მიმოწერები ნახა. იქ ჩანდა ლიზასა და ნინოს ურთიერთობა და ისიც, რომ მე ამ ამბის შესახებ ვიცოდი.
ამის შემდეგ ლიზა მძიმე ზეწოლის ქვეშ აღმოჩნდა. ოჯახის მხრიდან იყო ძალადობრივი და დამამცირებელი დამოკიდებულება. ის სოფელში წაიყვანეს, შემდეგ კი მონასტერში გადაიყვანეს, სადაც იზოლაციაში იყო.
2026 წლის 30 იანვარს ლიზა გარდაცვლილი იპოვეს. ოფიციალურად საქმე თვითმკვლელობად შეფასდა, მაგრამ ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, გამოძიებას ენახა ის გარემო, რაც მის გარდაცვალებამდე არსებობდა — ოჯახური ზეწოლა, შიში, იზოლაცია და ძალადობრივი გარემო.
ჟურნალისტი: ამ დროს თქვენ უკვე ამერიკაში იყავით. როგორ გაიგეთ ეს ყველაფერი?
ვალერი:ნინომ მომიყვა ტელეფონით. ისიც ძალიან შეშინებული იყო. მეუბნებოდა, რომ ლიზას ოჯახი მასაც ემუქრებოდა. ნინოს ადანაშაულებდნენ, თითქოს მან „გააფუჭა“ ლიზა. ეუბნებოდნენ, რომ თუ ხმას ამოიღებდა, თუ პოლიციაში ან მედიაში მივიდოდა, მასაც იპოვიდნენ და პასუხს აგებინებდნენ.
2026 წლის 11 თებერვლის შემდეგ ნინო ჩემთან კონტაქტზე აღარ გამოსულა. წაშალა სოციალური ქსელის ანგარიში და მიმოწერებიც. ამის შემდეგ კიდევ უფრო შემეშინდა, რომ სიმართლე დაიმალებოდა.
ჟურნალისტი: მიმართეთ თუ არა სამართალდამცავებს?
ვალერი:დიახ. 2026 წლის 16 თებერვალს საქართველოს პოლიციას განცხადებით მივმართე. განცხადება ამერიკიდან მოვამზადე და ოჯახის დახმარებით გავაგზავნე. დეტალურად აღვწერე ყველაფერი, რაც ვიცოდი — ლიზასა და ნინოს ურთიერთობა, ლიზას ოჯახის მხრიდან საფრთხე, ნინოს მიმართ მუქარა და ლიზას გარდაცვალებამდე არსებული მდგომარეობა.
ჩემს განცხადებას მიენიჭა საქმის ნომერი №23/8199. მაგრამ დღემდე არ მაქვს განცდა, რომ საქმეში ყველა მნიშვნელოვანი გარემოება სათანადოდ შეისწავლეს.
დღეს ამერიკაში ვარ, მაგრამ ჩემი ოჯახი ისევ საქართველოშია. ეს ჩემთვის ძალიან მძიმეა. მიუხედავად ამისა, ვთვლი, რომ დუმილი უფრო საშიში იქნებოდა. სიმართლე უნდა ითქვას, თუნდაც ამის გამო მე თავად გავხდი საფრთხის სამიზნე.
